verloren

ik voel me verloren in een wereld vol geluiden
vol gesprekken waar geen eind aan komt
vol dilemma’s en dualiteit.
waar ik niet uit kom
ik voel me verloren in een tijd waarin geduld niet meer toe doet.
waarin herstel ook geen rol speelt.
volhouden door gaan ook allemaal bullshit is.
t is afgaan
instorten doordraaien flippen
gek worden
pijnlijker dan ooit maar de pijn overtreft zich zelf altijd.
t is een tijd van lijden, huilen, terug trekken en wachten tot het einde.

door de tijd gedragen.

door de tijd gedragen
wat er ook gebeurde
wat er ook afspeelde
door de tijd gedragen
van fase naar fase
van pijn naar pijn
soms door twee gedaantes gedragen aan beiden armen die mensen
niet waar kunnen nemen
met witte gewaden (visioen)
zelf niet overeind kunnen blijven
door de tijd gedragen
van waanzin en krankzinnigheid gedreven …

mogelijkheden.

de ervaring leert dat inzichten die ik niet had
er nu wel zijn.
dat onmogelijkheden nu mogelijk worden
dat oplossend vermogen wordt gedwongen te werken ook al bezit je die niet.
dat het niet belangrijk is wat een ander vind omdat ik niet afhankelijk ben in welk opzicht.
ik hoef geen angst te hebben voor wat een ander zou kunnen denken omdat ik niets maar dan ook niets aan een ander verschuldigd ben.
ik heb alleen de vrees voor allah.
als je kwetsbaar opstelt.
dat betekent het dat je alles zegt wat je wilt.
en dat niets maar dan ook niets geheim is in je hart. omdat er niets meer bij kan.
take it or leave it.
niemand kan me wat maken.
want ik heb niet te verliezen.

vluchten.

ik tracht te vluchten voor gedachten
te vluchten voor emoties
die ik niet beheersen kan
nooit duurt t lang dat die weer opduiken
en jagen door mijn lijf en hoofd
ik vlucht
jaren lang
na 27 jaar pijn en leed vlucht ik nog steeds
van plek naar plek
van land naar land.

woordvoerder.

ik wou dat ik een woordvoerder had die voor me kon spreken
die anderen vertelde wat er van binnen gebeurt bij mij.
ik wou dat er iemand was die mij beschermde omdat ik dat zelf niet kan.
ik wou dat er iemand was die alles vertaalde naar de buitenwereld. van wat er speelt bij me van binnen en hoe ver ik eigenlijk ben.
ik wil niet meer zo verder leven maar ergens gaat alles mis en het is altijd mijn schuld
later bieden mensen excuses maar daar heb ik niets aan.
ik heb nu vreselijk onrust en denk dat zo is omdat iemand weer boos op me is.
het hoeft niet zo te zijn maar mij gevoel zegt dat.

troosteloos.

hoe langer moet ik huilen
hoe lang moet ik nog zo veel pijn voelen
waar is de einde
ik voel me troosteloos
er is geen einde aan de tranen
geen einde aan de pijn.
de wanhoop is zo enorm

niets vragen.

de tijd staat stil
wil niet verder gaan
de tranen stromen
omdat niets gaat zoals het zou moeten gaan
de dagen verstrijken maar bewust van elke uur.
bewust van elke emoties die niet te stoppen
zijn.
de verwarring is groot omdat elke pijn tot in de ziel wordt gevoeld als nooit te voren.
vraag niet waarom
want er is van alles wat niet verklaarbaar is…

weten..

Ik wil niet weten wat ik voel
Ik wil niet weten wat er door me heen raast
Ik wil niet weten dat t niet gaat
Ik wil t niet weten
Het enigste wat ik wil weten wanneer heb ik een heel klein beetje rust en stilte in mn hoofd al is t maar heel even.

Er raast een denderde trein door me heen
en terug keert de denderende trein blijft denderen.
De trein komt nooit meer aan.
Het gaat gepaard met heel veel snelheid
en heel veel geluid.
Ik kijk toe en meestal crash het…..
De trein dat ben ik zelf en ik zie het duidelijk in mn hoofd.