Waarom moet ik naar de oorzaak zoeken, is mijn ziekte niet duidelijk genoeg. Waarom zoeken in gebeurtenissen, in conflicten, in overprikkelingen en weet ik waar ik het allemaal in zoek. De oorzaak is duidelijk. Ik ben ziek ik heb een ernstige ziekte waar ik verder ook niets aan kan doen. Ik kan niet ontkennen dat ik al bijna 30 jaar deze lijdens moet belopen. Ook al voelt het alsof het levenslang is. Ik heb niet gevraagd om deze pijn maar het is er. Ik zou willen schreeuwen en soms doe ik dat tot dat het stil wordt van binnen. Ik onderschat de pijn die ik voel diep van binnen in mn ziel. Ik negeer het vaak en wil niet daarmee geconfroteerd worden en leef mn leven naast deze pijn die bijna daaglijks aanwezig als een tweede leven en denk vaak dat iedereen dat ook heeft. Ik wil alleen stilte in hoofd. Dat de storm van mn emoties gaat liggen. Weg gaan of verminderen doen ze niet ik vergelijk het met de zee de ene keer is het wilde golven en andere keer is het rustig en hoor je alleen het fijne geruis van de zee. Wanneer het stormt is het ergste een overstroming van emoties die alle kanten op gaan. Pijn,verdriet, gemis, onrust en onbegrip dat voel ik meestal ook een pijn die ik niet kan uitleggen die ik ervaar diep in mn ziel. Rusteloosheid dan doe ik alles om het beter te maken. Negeren vermijden ontvluchten alles niets helpt. Ondergaan stil staan de pijn ondergaan toegeven hoe erg de pijn ook is hoe scherp ook. Onvluchten heeft nooit geholpen. Ik voel het in mn ziel en dat plekje kan ik aanwijzen net boven mn longen. Mag die pijn er zijn. Mag het zonder dat ik een strijd voer. Mag ik het er gewoon zijn ook begrijpt een ander het niet. Ook ken ik het niet naar iets wat al bestaat. Ook al herken ik het nergens. Ook al is het waanzin die gek maakt omdat ik de pijn niet aan kan. Mag de pijn er zijn zonder dat ik het negeer? Mag ik de pijn delen ook begrijpt niemand het? Mag ik ook tegen anderen zeggen hoe ik me voel ook al denken zij ze red het wel zij doet het goed. Mag ik zeggen als het even niet gaat ook al is het iemand jonger is die het leven nog niet begrijpt. Ik kan het niet ontkennen dat ik het me zelf moeilijk maak door mijn pijn opzij te zetten en de ander wel die aandacht te geven die ik graag zou willen hebben. Hoezo spaar ik een ander ik wordt ook niet gespaard? Heb ik geen gevoel alleen omdat ik het even opzij heb gezet. Ik wil het niet voelen maar het is er. Waarom kan ik de begrip naar een ander wel hebben en heb ik onbegrensde compassie en met me zelf niet? Waarom ben ik zo hard voor me zelf? Heb ik zo harde krietiekes in mn zelf dat ik niets heel van mezelf laat. De destructieve gedachten en stemmen laten niets heel van me en maken me kapot. Ze zijn vernietigend. Toch wil ik het negeren. Toch wil ik door gaan omdat het een onderdeel is van mn leven en wat ik niet vertel aan een ander dat is er ook niet. Hoe lang kan ik me zelf voor de gek houden want gek ben ik al.

De gek die zegt dat alles goed gaat en dat er niets aan de hand is.. hoe kortzichtich is dat?

Waar is inzicht in dit geheel? Waar is ervaring? Waar is zelf inzicht? Wat is er voor nodig om alleen maar toe te geven dat het niet gaat dat je voor je zelf moet na gaan wat er nodig is om wat rust te voelen zonder weer door te razen. Wat is wijsheid in dit geval. Wie heb je daarvoor nodig? Om mee te praten om te overleggen wat is nodig om te voorkomen dat je weer je tas moet pakken voor een opname??

Advertenties

Mijn hoofd loopt over van gedachten en gesprekken. Ik heb zoveel emoties en ik zoek er een verklaring voor. Alsof het dan makkelijker is om te accepteren. Ik wil me niet zo voelen. Ik wil niet zoveel gedachten hebben. Ik wil ook niet zoeken naar de oorzaak. Ik voel een enorm gemis binnen in mn ziel. Ik voel een grote leegte en ik voel veel verdriet. Ik wil ook niet weten waarom ik dat voel omdat het verdriet dan alleen groter wordt en dat gemis is dan sterker. Ik voel me eenzaam in een grote gezelschap. Ik voel me alleen en onbegrepen in de dingen die ik ervaar. Ik voel een enorme onbegrip ook na mij zelf toe. Ik wil verder gaan en niet staal staan bij de emoties die door me heen razen en de denderende gedachten die alles overstijgen dat ik er migraine van krijg. Ik wordt er doodziek van. De rechterhelft van mn hoofd bonkt ik voel me misselijk. Ik weet echt niet wat ik moet doen. Stil blijven liggen niemand zien. Niemand spreken. De tijd gaat dan tergend langzaam. Maar mieschien is dat het enigste wat ik ju kan doen me afsluiten van alles en iedereen tot het stiller wordt in mn hoofd. Ik heb te veel gevraagd van me zelf te veel gedaan te veel gesproken. Te veel te veel en dit is nu wat er gebeurt. Ik moet tot rust komen, want de gedachten zijn gesprekken geworden wat eerst een overleg was is ,is nu een geschreeuw geworden van meerdere. Ik weet niet wie wr deel neemt aan het geschreeuw maar het is nu echt verbale agresie geworden. Vaak los ik ook zulke dingen op met slaap. Soms is verdoven de enigste oplossing voor de pijn die ik voel. Begrijpen zal ik niet stil krojgen kan ik niet. Praten met wie? Wie gaat begrijpen wat ik net vertel? Omdat er dingen in mn hoofd gebeuren waar ik geen vat op heb. Ik heb de controle verloren over mn gedachten. Het enigste wat ik wil is stilte.. stilte in mn hoofd..

Ik begrijp mn gedachten niet.
Ik begrijp mn spinsels niet.
Het zijn er te veel.
Ik wil ze dan ook totaal negeren tot het van binnen begint te schreeuwen.

Wat moet ik met gedachten met wanen die ik niet begrijp.
Wat moet ik met emoties die ik liever vermijd.
Verdringen werkt niet maar ik heb geen alternatief..

Geef me geen reden om mn pen te pakken en uit te leven op dit blad..

Geef me geen reden om grenzeloos te schrijven.

Geef me geen reden om te praten..
En niet meer daarmee te willen stoppen..
Geef me geen reden je aan te spreken..

Geef me geen reden om te schreeuwen.
Geef me geen reden om me mn zelf bebeersing te verliezen..

Maak van mij niet iemand die ik niet wil zijn.
Laat me.. laat me in mn waarde en wees niet de reden dat ik door draai en flip..

Om vervolgens een attedut te hebben als of je de onschuld zelf bent.

Ik heb namelijk een gloed hekel aan schijnheilige hypocrieten..

Geluid

Hoe geef ik mijn pijn een geluid als iedereen doof is.
Hoe geef ik geluid aan mn geschreeuw van binnen..
Hoe geef ik mn teksten een stem om gehoord te worden..
Hoe laat ik iedereen weten en zien hoe het voelt om zo veel pijn te hebben als iedereen zn ogen sluit..
Pijn dat iedere dag voelbaar is..
Pijn die ondraaglijk is maar niet zichtbaar..